Więźniowie obozowi byli numerowani, wewnątrz początkowej fazie fotografowani, z kolei tatuowani (w końcu 1941 r. numery wytatuowano na piersiach jeńcom radzieckim, od czasu lutego 1942 r. po ucieczce Zofii Biedawy z komanda nr 117 pracującego wewnątrz Budach tatuaże umieszczano na przedramionach pozostałym więźniom). Auschwitz był jedynym hitlerowskim obozem koncentracyjnym, w środku którym wprowadzono tatuaż jak metodę oznaczania więźniów (w innych obozach - prócz tego naszywanego na kreacja numeru - stosowano bransoletki z numerem noszone na nadgarstkach). Każdy pozbawiony wolności przynależał do jednej z oznaczonych kategorii (polityczni, Świadkowie Jehowy także duchowni, emigranci, aspołeczni, przestępcy pospolici, homoseksualiści, Żydzi, Polacy itp.). Dostawali jak jedyne ubrania cienkie pasiaki. Po przejściu kwarantanny więźniowie byli kierowani do baraków dodatkowo do komand pracy przymusowej. Jej wycieńczający styl razem z bezkarnością dozorujących również ostrym systemem kar również tortur doprowadzał do masowego uśmiercania więźniów. Jak do wnętrza każdym hitlerowskim obozie koncentracyjnym, także w środku Auschwitz zlecenie służyła zagładzie - tedy hasło: "Vernichtung durch Arbeit" (Zagłada na wskroś pracę). Racje żywnościowe nie stanowiły poniekąd połowy normy niezbędnej na rzecz narzuconych obozowych warunków egzystencji. Hitlerowcy obliczali, że na pożywieniu obozowym jest dozwolone było doświadczyć dookoła trzech miesięcy. Zła próba również niewielka poziom pożywienia powodowały zapadanie na choroby, w wielu przypadkach kończące się szybką śmiercią, naturalną innymi słowy gwałtowną do wnętrza wyniku mordowania gazem ewentualnie dosercowymi zastrzykami fenolu. Szybko umierali więźniowie pracujący w środku komandach fizycznych na zewnątrz. Pierwszej zimy zmarła mało co środek osadzonych więc więźniów. Jednocześnie chociażby na tle w ten sposób wyniszczających warunków najgorszy był życie jeńców radzieckich również Żydów.
Od roku 1943 zapotrzebowanie na pracowników przymusowych zmieniło ustosunkowanie się władz obozowych, m.in. przestano dać nauczkę śmiercią zbyt ucieczki, oficjalnie zabroniono bicia na otwartym terenie, natomiast liczbę więźniów uzupełniano w toku selekcji transportów żydowskich, przekazywano nowych więźniów z stale przepełnionych osadzony hitlerowskich, ponadto kierowano do obozu pojmanych w toku łapanek urządzanych na ulicach miast.