Drugi przeważający ugrupowanie zespołu był przede wszystkim obozem śmierci – największym nazistowskim obozem zagłady. To w środku poprzednio zginęła przeważająca wartość ofiar KL Auschwitz – więcej niż milion osób, w tym miejscu ówczesny nie bez przyczyny zaprojektowane również wzniesione zespoły komór gazowych z krematoriami (z numerami od momentu II do V).
Komendantami byli w tym miejscu – do wnętrza czasie autonomii obozu (listopad 1943-listopad 1944):
Obóz został ulokowany na terenie wsi Brzezinka, wokół 3 km od chwili obozu głównego. Jego budowę rozpoczęto do wnętrza październiku 1941 r., siłami więźniów oraz jeńców radzieckich osadzonych wewnątrz Auschwitz, realizując polecenie Himmlera z czasu jego pierwszej wizytacji obozu Auschwitz I do wnętrza marcu tego roku. W dokumentach nazistowskich Auschwitz II nosił aż do wiosny 1944 roku nazwę obozu jenieckiego (Kriegsgefangenenlager) dodatkowo chociaż funkcji tej w życiu nie pełnił, to plany zakładały wystawienie wewnątrz zanim 174 baraków murowanych na rzecz pomieszczenia 100.000 jeńców radzieckich. Obóz zajmował przestrzeń prostokąta o powierzchni ok. 140 ha, ogrodzonego z zewnątrz drutem kolczastym przy napięciem; w taki sposób samo ogrodzone dotychczasowy wewnętrzne sektory (odcinki), na które podzielono obóz. Na tym terenie powstało wokół 300 różnych budynków - baraków, latryn, wartowni, komór gazowych itp. – tworzyły one nieco większych części:
Latem 1941 Himmler wskazał Auschwitz w charakterze obszar "ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej" Endlösung. Wykonywanie tego zbrodniczego planu rozpoczęło się do wnętrza tym obozie na wiosnę 1942 roku. Masowa papier wartościowy uśmiercania gazem rozpoczęła się z początku w środku pierwszej komorze gazowej do wnętrza obozie macierzystym. Potem, ze względu na udogodnienie odizolowania, akcję zagłady przeniesiono do dwóch prowizorycznych komór gazowych, które umieszczono do wnętrza przebudowanych wiejskich chałupach (czerwony chałupa – od chwili marca, plus pusty chałupa – od chwili września - nazwy pochodziły od momentu koloru cegieł również tynku). Ciała z początku grzebano, następnie palono wewnątrz specjalnych dołach spaleniskowych. Po drugiej wizytacji obozów na wskroś Himmlera w środku połowie lipca 1942 roku oraz ocenieniu wydajności tych prowizorycznych komór w charakterze niewystarczającej, opracowano program stworzenia urządzeń unicestwienia na skalę jak dotąd niespotykaną. Latem 1942 roku niemiecka jednostka Hoch und Tiefbau AG z Katowic rozpoczęła budowę czterech potężnych zespołów krematoriów (II, III, IV także V). Krematoria II również III miały podziemne rozbieralnie oraz komory gazowe. Krematoria IV plus V dotychczasowy do wnętrza całości budynkami naziemnymi. Piece krematoryjne wykonała jednostka J.A. Topf und Soehne z Erfurtu. Obiekty te oddano do użytku pośród marcem oraz czerwcem 1943 roku. Ginęli w tej okolicy populacja do wnętrza niewyobrażalnych mękach, do wnętrza bólu, poniżeniu, spotęgowanych widokiem umierających w środku udręczeniu bliskich: rodziców, małżonków, rodzeństwa, dzieci.
Skazani na zagładę byli dowożeni transportami kolejowymi, w środku wagonach towarowych, zwyczajowo w środku straszliwych warunkach. Niektóre transporty przywożone z Europy Zachodniej przyjeżdżały do obozu do wnętrza normalnych wagonach pasażerskich. Do połowy 1944 roku końcowym przystankiem transportów była w ten sposób zwana Judenrampe umiejscowiona wzdłuż głównej linii kolejowej pośrodku Auschwitz I tudzież II. W 1944 roku tory doprowadzono do obozu, ażeby nadgonić akcję zagłady, spodziewano się bo ogromnych transportów z Węgier. Większość transportów była kierowana wewnątrz całości do komór gazowych, do wnętrza stosunki odkąd potrzeb stosowano tzw. selekcję oraz wydzielano więźniów do pracy przymusowej (m.in. wewnątrz Sonderkommando plus w środku samym obozie) oznacza to do zbrodniczych eksperymentów medycznych (m.in. na dzieciach bliźniętach oraz karłowatych), co na niejaki godzina pozwalało im zatrzymać życie. Natomiast pozostali - starcy, chorzy plus dzieci byli uśmiercani gazem bez wyjątku. Selekcji podlegali resztkami sił więźniowie żydowscy. Więźniowie nie-Żydzi byli włączani do stanu liczbowego obozu.
Wszyscy – wyselekcjonowani dodatkowo kierowani do komór gazowych – byli pozbawiani rzeczy osobistych, przekazywanych do specjalnego sektora zwanego Kanada. Rzeczy te ówczesny w tym miejscu segregowane także przechodziły na właściwość III Rzeszy. Potem specjalnymi transportami wywożono je do Niemiec, gdzie dawny przekazywane armii, rodzinom ofiar bombardowań, pomocy społecznej itp.
Wyselekcjonowani więźniowie byli odprowadzani do obozu, gdzie trafiali do ewidencji do wnętrza budynku sauny. Sauna była według relacji ocalałych miejscem kluczowym wewnątrz procesie łamania ludzi. Oderwani od chwili rodzin, małżonków, dzieci, poniżani obnażaniem, pełnym strzyżeniem także tatuowaniem, byli wewnątrz końcu umieszczani w środku barakach obozowych na kwarantannę. Po jej zakończeniu pracowali przymusowo na miejscu czyli byli przenoszeni do podobozów. Sauna była miejscem, wewnątrz którym świeżo przybyły wtrącony do więzienia otrzymywał piosenka obozowy, który od momentu tej pory zastępował jego nazwisko. Auschwitz-Birkenau był jedynym obozem hitlerowskim, który wprowadził tatuowanie numerów obozowych.
Skazani na zatracenie przeżywali ostatnie momenty życia, beznamiętnie dodatkowo dokładnie opisywane od tego czasu wskroś Rudolfa Hössa tak: Żydów przeznaczonych na zagładę prowadzono możliwie z namysłem do krematoriów – rozdzielnie mężczyzn, samodzielnie kobiety. W rozbieralni więźniowie zatrudnieni w środku Sonderkommando mówili Żydom do wnętrza ich języku ojczystym, że przyszli oni z trudem do kąpieli oraz odwszenia (…). Po rozebraniu się Żydzi szli do komory gazowej zaopatrzonej w środku natryski dodatkowo rury wodociągowe, co sprawiało całkowite wrażenie łaźni. Najpierw wchodziły kobiety z dziećmi, następnie mężczyźni. (…). Potem drzwi żwawo zaśrubowywano, zaś czekający wcześniej dezynfektorzy wnet wrzucali na wskroś otwory w środku suficie cyklon, który specjalnymi przewodami opadał aż do podłogi. To powodowało natychmiastowe rozchodzenie się gazu. Przez wziernik w środku drzwiach jest dozwolone było widzieć, w charakterze osoby stojące najbliżej przewodów wrzutowych zaraz padały martwe. Blisko jedna trzecia ofiar umierała od chwili razu. Inni zaczynali się tłoczyć, drzeć się plus uchwycić powietrze. Wkrótce nawoływanie obracał się w środku rzężenie, zaś po paru minutach wszyscy leżeli. Najdłużej po upływie 20 minut pies z kulawą nogą się nie poruszał. (…) Krzyczący, starsi, chorzy, słabi również dzieci padali raczej niż zdrowi również młodzi. Pół godziny po wrzuceniu gazu otwierano drzwi dodatkowo włączano wentylację. Natychmiast przystępowano do wyciągania zwłok. (…) Następnie zwłoki przewożono specjalnymi windami na stopień krematorium. Tam więźniowie Sonderkommando wyjmowali zwłokom złote zęby, kobietom obcinano włosy, natomiast otwory ciał przeszukiwano wewnątrz celu znalezienia ukrytych kosztowności. Potem zwłoki spalano w środku rozpalonych piecach. Należy dodać, że bywały przypadki, jak krematoria wcześniejszy w ten sposób obciążone, że zwłoki palono do wnętrza otwartych dołach. W czasie akcji węgierskiej dołów używano non-stop.
Ostatni razu jednego użyto komory gazowej plus spopielarnia 28 listopada 1944 r., przedtem w środku trakcie likwidacji obozu.